زير آسمان كابل2-3
نويسنده: محمدحسين فياض
تاريخ نشر: 3.04.2008
قسمت سوم
سه شنبه13/ 6/ 86 جشنواره بزرگ عارفان
آه غزنه، آن حریم علم و فن مرغزار شیر مردان کهن
خفته در خاکش حکیم غزنوی از نوای او دل مردان قوی
خبربرگزاری این جشنواره را در کابل تلفنی توسط برادر شاعرم محمدظاهراحمدی شنیدم و با شوق تمام به ا وعده دادم که در غزنی همدیگر را می بینیم
قسمت سوم
سه شنبه13/ 6/ 86 جشنواره بزرگ عارفان
آه غزنه، آن حریم علم و فن مرغزار شیر مردان کهن
خفته در خاکش حکیم غزنوی از نوای او دل مردان قوی
خبربرگزاری این جشنواره را در کابل تلفنی توسط برادر شاعرم محمدظاهراحمدی شنیدم و با شوق تمام به ا وعده دادم که در غزنی همدیگر را می بینیم
در غزنی بودم که کارت دعوت جشنواره به دستم رسید و در آن چنین نوشته بودند: « سیزدهم سنبله به ابتکار معراج الدین پتان والی غزنی و هم نظری فرهنگیان به خاطر تجلیل و بزرگداشت از مقام والای حکیمان و عارفان دیار اسلام، به نام «روز عارفان» نامگذاری گردید، لذا از فرهیختة گرامی دعوت می شود تا با حضور خویش دراین جشنواره به شیرازه ای عرفانی و الهی تمدن بزرگ اسلام، ادای احترام نمائیم.»
گفتنی است که در این جشنواره از شخصیت های چون حکیم سنایی غزنوی، ابوریحان بیرونی، جلال الدین محمدمولوی بلخی و محمود غزنوی تجلیل می شد و درآن، تعداد زیادی از شخصیت های علمی و فرهنگی ولایت غزنی، دعوت شده بودند.
مراسم یادشده از لحاظ کمیت جالب و درخور توجه بود؛ به خصوص این که برای اولین بار در غزنی دایر می شد. اما از لحاظ کیفیت که چه عرض کنم. شاید بهترین نام برای آن«کشکول» باشد، چرا که در آن همه نوع برنامه بود و تیپ های مختلف شرکت کرده بودند و برنامه اجرا می کردند. سخنرانی، شعر، شریف، سرود، مقاله و آخر هم برنامه سماع عارفانه و یاهوگفتن.
حدود سه ساعت از کشکول خوانی چه کشیدیم! سرانجام، دست از سر کچل ما برداشتند و گفتند، نهار هم مهمان والی خواهیم بود. سراز پا نشناخته به سمت مهمان خانة ولایت راه افتادیم. بعداز صرف غذا که از محوطه ی ولایت بیرون می شدیم، تعداد هفت ـ هشت تن از خواهران را دیدم که از ما جلوتر بیرون می شدند، اما همه در زیر برقع گم بودند. لذا این جانب نفهمیدم که این بانوان گرامی کی بودند و از کجا آمده بودند؟ و... اما این قدر معلوم بود که مانند ما مهمان بودند. در همین جا باید بگویم که این بُرقع، عجب بلایی شده و بدبخت زنان افغانستان از دست آن چه می کشند؟ این زنان نه تنها در نشست و برخواست، میان موترها، درگرمای تابستان در خیابان ها و... با مشکلات فراوان روبرو هستند بلکه برای حضور و مشارکت آن ها در کارهای فرهنگی و اجرایی نیز مشکلات ایجاد کرده است. در این مراسم هیچ سهمی به آن ها داده نشد، بنابراین، نه آن ها خود را معرفی توانستند و نه ما آن ها را شناختیم و در واقع، آن ها موجودات جالبی به نظر می رسیدند که در اجتماعات انسان ها حضور داشتند، می نشستند و راه می رفتند، بی آن که شخصیت خود را نشان دهند و دیگران هم آن ها را بشناسند. بنابراین، حضور آن ها در مراسم یادشده و شبیه آن با برقع بی معناست. این خواهران گرامی یا در چنین مراسمی شرکت نکنند و یا اگر شرکت کردند، با معیار های پذیرفته شده اسلامی، ملی، حقوق انسانی و شهروندی خویش شرکت نمایند.
از عجایب دیگر این برنامه، شرکت کردن حضرت ها بود. آقای پتان از آن ها به نیکی یادکرده و به آن ها خوش آمد ویژه گفت. جالب این که حضرت های صوفی و اهل خانقاه در برابر پخش سرود ملی کشور برنخواستند! به یکی از دوستانم گفتم که چرا حضرت ها چنین می کنند؟ درپاسخ گفت: نمی دانم شاید طالب باشند و شاید هم مقام خود را بالاتر از این حرف ها می دانند.
برنامة بعدازظهر در سالن اجتماعات کتابخانه برگزار شد و همه ی برنامه را چند سخنرانی و مقاله، پرنمود. در همین جا باید گفت که تأسیس این کتابخانه ی زیبا و سالن اجتماعات آن که در طبقه دوم در نظر گرفته شده، خبر جالب و خوشایندی است که از ولایت غزنی می شنوم؛ به خصوص این که سه ـ چهار نشریه نیز دراین ولایت شروع به کار نموده است.
بعداز نماز مغرب و عشاء قرار بود که شب شعر برگزار شود که متأسفانه نشد. چرا ؟ به خاطر این که گفتند این شب شعر، ملیتی می شود. به عبارت دیگر این که در مقابل فراخوان و ارسال دعوت نامه ها تنها شاعران هزاره شرکت کرده، لذا نباید این شب شعر برگزار شود. دوست شاعر ما محمدظاهراحمدی که یکی از اعضای هیئت اجرایی جشنواره بود، با تأثر و خشم می گفت:«به خدا، یک هفته در کابل دنبال این آن دویدم تا کارت های دعوت شان را برسانم، اما این که چرا شرکت نکرده اند، نمی دانم. اما این دلیل نمی شود که شب شعر برگزار نشود.»
به هر حال، ده ـ پانزده شاعری که از کابل آمده بودند، با حسرت و اندوه به سمت محل اقامت شان راه افتادند. اما برای جبران قضیه و آشنایی با چهره های جدید، پیشنهاد دادم که بیاییم جلسه شعر خوانی و دوستانه ای را در هتل برگزار کنیم. این پیشنهاد مورد استقبال قرار گرفت و تا پاسی از شب شعر خواندیم و لذت بردیم. گفتنی است که از چهره های آشنا، سیدضیاء قاسمی، محمودجعفری و عبدالطیف نظری آمده بودند و بقیه، چهره های با استعداد و جوان که چند سالی است پابه وادی شعر و ادبیات گذاشته اند و چه زیبا می سرایند. از چهره های جدید می توان به محمود حکیمی، بهار، فرید فرزاد، نوراحمد پاییز و... اشاره کرد.
برنامه ی آخر جشنواره که مربوط به اهالی خانقاه و رقص و سماع صوفیانه بود، باید از ساعت 11شب تا اذان صبح برمزار حکیم سنایی برگزار می شد که حضرات درپی تدارک آن بودند. دوست ما « علی پیام» می گفت: بچه ها! این برنامه باید جالب باشد و دیدنش واقعاً می ارزد. ما که از به هم خوردن شب شعر عصبانی بودیم، گفتیم: از خیرش گذشتیم و حوصله یاهوگفتن را هم نداریم.
جالب این است که در ولایت غزنی چندین خانقاه وجود دارد و آدم های ویژه و اهل دل درآن خانقاه ها به تربیت شاگردان و حفظ آداب و سنن مخصوص خودشان تلاش می ورزند.
ادامه دارد
موضوع مرتبط: ويژه نويسندگان
|