|
|
|
 |
|
مطالب بيشتر از
امین رشادت
در صفحه اختصاصي نويسنده
|
|
پيوستهها |
|
|
|
وبلاگ ها در سیطره شاعران
نويسنده: امین رشادت
تاريخ نشر: 7.08.2006
حضور گسترده شاعران و ادیبان در عرصه وبلاگ نویسی، مدتی است که ذهنم را به خود مشغول کرده است. به جد یا به شوخی می توان گفت: این جماعت منتشر در اقصا نقاط عالم، تقریبا اکثریت وبلاگ ها را به خود اختصاص داده اند و انصافا جذاب ترین و پرمحتوا ترین وبلاگ ها را هم مدیریت می کنند. نویسنده این سطور ضمن آرزوی موفقیت برای همه این عزیزان، بی آنکه قصد و منظوری خاصی از این نوشتار داشته باشم نکاتی را لازم به ذکر می دانم.
حضور گسترده شاعران و ادیبان در عرصه وبلاگ نویسی، مدتی است که ذهنم را به خود مشغول کرده است. به جد یا به شوخی می توان گفت: این جماعت منتشر در اقصا نقاط عالم، تقریبا اکثریت وبلاگ ها را به خود اختصاص داده اند و انصافا جذاب ترین و پرمحتوا ترین وبلاگ ها را هم مدیریت می کنند. نویسنده این سطور ضمن آرزوی موفقیت برای همه این عزیزان، بی آنکه قصد و منظوری خاصی از این نوشتار داشته باشم نکاتی را لازم به ذکر می دانم. 1) براي من هنوز این پرسش حل نشده است که به چه دلیل و چرا در میان وبلاگ ها به طور عام و هم وطنان ما به صورت خاص موضوعات و مباحثی دیگر ـ نسبت به شعر و داستان و ادبیات به معنای عام آن ـ کم تر به چشم می خورد. اساسا چرا شاعران نسبت به دیگر گروهای فرهنگی از وبلاگ نویسی اقبال و استقبال بیشتری نشان داده اند؟. لطفا اگر من اشتباه فهمیده ام تذکر دهید. واقعا رابطه و نسبتی وجود دارد بین وبلاک نویسی از یک طرف و شاعری از طرف دیگر به عبارت فلسفی تر آیا ذات و ماهیت وبلاگ اقتضا دارد که شعر در آن بیشتر مورد توجه قرار گیرد. اگر وبلاگ ها را با نشریات و مجلات غیر الکترونیک مقایسه کنیم ادعای فوق بیشتر مورد تاکید قرار می گیرد. مثلا در هرنشریه ای تعدادی کمی از صفحات به شعر و ادبیات اختصاص داده می شود در حالیکه تعدادی وبلاگ های ادبی در مقایسه با سایر موضوعات خیلی زیاد به نظر می رسد، هرچند این مقایسه ممکن است مع الفارق باشد و نشریات با وبلاگ ها ماهیتا با هم فرق دارند اما برای نشان دادن فراوانی ادبیات و تقربیب به ذهن، مقایسه ای خوبی است. جماعت شاعران در وبلاگ ها هوای هم دیگر را دارند، باهم داد و ستد دارند، نقد و نظر دارند و بسیاری از شاعران حاضر نیستند وبلاگ های غیر ادبی را در لیست شان اضافه کنند و وبلاگ های غیر ادبی را غیر خودی می دانند و با نوعی قوم مرکزی به معنای جامعه شناسی آن گرفتارند. 2) 2) شاعران در عرصه وبلاگ نویسی به شعر و ادبیات بسنده نمی کنند، گاهی پا فراتر می گذارند و بسیاری از مسایل سیاسی، اجتماعی و فلسفی را هم به تحلیل می گیرند. شاید این کار در محیط مثل وبلاگ امری نامطلوب به نظر نرسد اما حکایت گر نوعی پراکنده نویسی و آشفتگی در دنیای وبلاگ نویسی باشد. تازه اگر به تخصص گرایی هم باور داشته باشیم تحلیل شاعران از سیاست و فلسفه و اجتماع با مشکل جدی و مبنایی مواجه خواهد شد. هرچند کشورما با تخصص گرایی فاصله زیادی دارد اما اصحاب فرهنگ نیک می دانند که در جهان امروز سخن ها و نوشته ها با معیارهای تخصص اندازه گیری و ارزش یابی می شود. و سخنی بدون پشتوانه علمی فاقد ارزش تلقی می شود. این مشکل و معضل تنها اختصاص به گروه شاعران ندارد بلکه تمامی گروه های فرهنگی گرفتار آن است. طبیب و پژشک که تخصص اش علم الابدان است، شعر می گوید، اخلاق می نویسید، از سیاست و دین هم با جد سخن می گوید و اظهار فضل و ابراز کارشناسی می کند. روان شناس، به شرح ایضا، و دین شناس که خود را اصولا مسول و موظف می داند تا تکلیف همه را یک جا روشن کند. کپی کشی خلیفه نصر الله از غزنی هم در همه جا حضور دارد و از عالم و آدم دعوت می کند که اگر احیانا کدام جای شان درب و داغون شده است کپی کشی کند و کپی کشی را حق مسلم خود می داند. نویسنده این سطور نیز هرچند تخصصی خاص ندارد اما در معرفی وبلاگ خود مسایل اجتماعی را در اولویت قرار داده است اما مثل همه دوستان گاهی نا خود آگاه در حوزه های دیگر هم چکر می زند و اظهار نظر می کند. آیا بهتر نیست از سخن گفتن و نوشتن پا در هوا و فاقد پشتوانه علمی و تخصصی فاصله بگیریم. آیا قابل استفاده تر نخواهد بود که هر عزیزی از حوزه ای که بیشترین مطالعات اش متمرکز است سخن بگوید. 3) دوستانی که وبلاگ دارند به خوبی میدانند که روزانه تعدادی زیادی از وبلاگ ها با مطالب متنوع و جدیدی خوانندگان را دعوت می کند. و وبلاگ نویس هر روز با حجم و تراکم زیادی از مطالب و مقالات مواجه می شود. خواندن و اظهار نظر کردن آن ساعت ها وقت می طلبد و شاید کسی نباشد که تمامی مطالب وبلاگ را بادقت تمام خوانده و سپس اظهار نظر کند بسیاری از اظهار نظر ها صرفا جنبه تشریفاتی و تشویقی دارد. از این رو اگر محتوای وبلاگ ها مشخص باشد . خواندن و اظهار نظر کردن به سادگی صورت می گیرد.اما اگر هرکسی هرچه از به ذهنش رسید و از دل تنگش بیرون شد بنویسد، ضمن آنکه مستلزم صرف وقت و هزینه می شود، وبلاگ زده گی به وجود می آورد، وبلاگ زده گی یعنی بلازدگی، یا به قول جلال که در مورد غرب زدگی گفت: غرب زدگی یعنی وبا زدگی. 4) اگر برای وبلاگ نویسی پیشنه وسابقه ای وجود داشته باشد که حتما دارد شاید مدتی زیادی نشود که این نوع از نوشتار در چنین محیطی رواج پیدا کرده است.و هر روز رو به افزایش است. قطعا قبل از شیوع وبلاگ نویسی آدم ها مافی الضمیر خود را در جاهای دیگری مکتوب می کردند. مثل دستشویی هاُ دیوارها و.. امروزه وبلاک نویسی در واقع شکل پیشرفته تری از دستشویی نویسی و دیوار نویسی است اما بعید است فرقی چشم گیری نسبت به گذشته خود کرده باشد و از تعدادی زیادی وبلاگ که می شناسیم چند تای آن مطالبی خواندنی دارد و بس. با این شلم شورای که در عرصه وبلاگ نویسی به وجود آمده است خدا آینده زبان فارسی را ختم بخیر کند. --------------
آثار ديگري ازهمين نويسنده:
1.
2.
3.
4.
5.
6.
7.
8.
9.
10.
موضوع مرتبط: فرهنگي
|