ندا كاظمى
قهرمان جهان - قهرمان جهان - قهرمان جهان، اين تنها جمله اى است كه از شب رؤيايى برلين بر جاى مانده. آتزورى از يكشنبه شب چهارمين ستاره را بر پيراهن خود حك كرد.
چهارمين ستاره اى كه به معناى صعود بر قله فوتبال جهان است. حالا تنها برزيل از ايتاليا پرافتخارتر است و ليپى هم به جمع ويتوريو پوتزو و اتزو بارتزوت پيوست. او با نابغه هايى كه خودش شناخت و روى موقعيت آنها شرط بست جام قهرمانى را بالاى سر برد. ليپى همچون يك نويسنده قهار رمانى پرتعليق را نوشت و در تاريخ كشور چكمه اى ثبت كرد. استاد ليپى در پايان مسابقه ديگر نيازى به آن كت و شلوار شيك هميشگى نداشت.
او حالا از مرد خوش پوش گذشته تنها يك سيگار برگ داشت. سيگار برگى كه عادت داشتيم با كت و شلوار خوش دوخت او ببينيم اما ليپى يكشنبه شب نيازى به آن كت و شلوار شيك نداشت. او جام طلايى را در اختيار گرفته بود كه خيلى از بهترين هاى جهان در حسرت آن مى سوزند. ايتالياى او حالا قهرمان جهان شده، آن هم با مربى كه نشان داد آنقدر شاگردانش را مى شناسد كه حساس ترين ضربات پنالتى را به ماتراتزى و گروسو و ده روسى جوان و بى تجربه سپرد تا ثابت كند اين مردان جوان را حتى بهتر از خودشان مى شناسد و بالاخره اين اتفاق افتاد.
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/ar/thumb/d/de/Zinedine_Zidane.jpg/180px-Zinedine_Zidane.jpg&;imgrefurl=
http://ar.wikipedia.org/wiki/%25D8%25B2%25D9%258A%25D9%2586_%25D8%25A7%25D9%2584%25D8%25AF%25D9%258A%25D9%2586_%25D8%25B2%25D9%258A%25D8%25AF%25D8%25A7%25D9%2586&;h=254&w=180&sz=11&hl=en&start=2&tbnid=qFu_Q90rrgxnPM:&tbnh=111&tbnw=79&prev=/images%3Fq%3D%25D8%25B2%25D9%258A%25D9%2586%2B%25D8%25A7%25D9%2584%25D8%25AF%25D9%258A%25D9%2586%2B%25D8%25B2%25D9%258A%25D8%25AF%25D8%25A7%25D9%2586%26svnum%3D10%26hl%3Den%26lr%3D%26sa%3DG">
تعويض ها و انتخاب هاى ليپى در اين مسابقه ثابت كرد او از هر كسى بهتر است. او بارها درباره تيمش گفته بود اين بچه ها شخصيت فوق العاده اى دارند و حركات يكشنبه شب ماتراتزى بهترين اثبات براى گفته مربى بود. روى كرنر پيرلو او حداقل ۱۰ سانت از ويراى پرتجربه و پرقدرت بالاتر پريد و بارتز را مجبور به تسليم كرد. گلى كه پس از پنالتى زودهنگام زيدان به نوعى شارژ روحى براى او و تيمش بود. نظم خوب تيمى ايتاليا خيلى برتر از دفاع فرانسه بود كه مى گفتند از اين جهت با آتزورى برابرى مى كند و ستاره هاى اين تيم همچون ريبرى، آنرى و زيدان و سايرين چاره اى جز تسليم نداشت و كاپيتان فرانسه هر چند هنوز هم كاپيتان و اسطوره است اما آنقدر از سوى توقعات بيجاى دومنك سرمربى و مطبوعات و هوادارانش تحت فشار قرار گرفت كه ديگر طاقت فشار مسابقه را نداشت و خيلى راحت تسليم شد. زيدان آنقدر تحت فشار بود كه ساده ترين اتفاقات را تاب نمى آورد و در شبى كه هيچ يك از فرانسوى ها چيزى جز قهرمانى را نمى ديدند هيچ كس نديد كاپيتان چقدر در تنگنا است. دومنك مغرورانه به او و حركاتش چشم دوخت تا بالاخره اتفاقى كه نبايد روى داد. فينال جام جهانى حتى با شكست هم مى توانست خاطره انگيز باشد اگر سرمربى فرانسه كمى هم به كاپيتان پيرش انسانى نگاه مى كرد و به خاطر مى آورد زيدان حتى با چند دقيقه نيمكت نشينى هم مى تواند با افتخار خداحافظى كند. تا شمايل كاپيتان محبوب كه حتى براى سخت ترين حريفان هم احترام برانگيز بود تا به اين حد خدشه دار نشود. كاپيتان رفت تا ايتاليا در شبى كه هيچ شكى نمى توان در شايستگى آن كرد قهرمان جهان شود.
