مسؤوليت هرسخن بدوش پديدآورنده است. سايت در قبال آثارارسالي نويسندگان پاسخگو نيست

فرهنگي سايت را به دوستان معرفي كنيد!

پيوسته‌ها راه بودا تاريخ نشر: 15.06.2005 لقب بودا اغلب به بنيانگذار تاريخى آيين بودا، سيدارته گئوتمه ، اطلاق شده است.هرچندكه البته اين لقب در مورد ديگر چهره هاى تاريخى بودايى و غيربودايى و كسانى كه ممكن است اساطيرى باشند نيز به كار رفته است. دينى كه بودا پى افكند به غايت كامياب شد و به احتمال بسيار براى مدت مديدى متداول ترين دين جهان بود. لقب بودا اغلب به بنيانگذار تاريخى آيين بودا، سيدارته گئوتمه ، اطلاق شده است.هرچندكه البته اين لقب در مورد ديگر چهره هاى تاريخى بودايى و غيربودايى و كسانى كه ممكن است اساطيرى باشند نيز به كار رفته است. دينى كه بودا پى افكند به غايت كامياب شد و به احتمال بسيار براى مدت مديدى متداول ترين دين جهان بود. گاهى بيان مى شود كه اين مكتب بيش از آنكه يك دين باشد نوعى فلسفه است . درواقع كيش بودايى از اين لحاظ داراى شباهت بسيارى با برخى مكاتب فلسفى يونانى است. به نظر نمى رسد كه بودا خود مفهومى از خداوند متعال مى شناخته است و اكثر نحله هاى بودايى خدا را براساس يك سرى مبانى مردود مى دانستند. آيين بودا را مى توان نوعى فرادين تلقى كرد كه پذيراى برخى رويه هاى دينى است و نسبت به برخى ديگر تساهل روا مى دارد. اما اين آيين با فعاليت دينى به معناى دقيق كلمه يكى نيست و بيشتر نوعى نظام پردازى فلسفى درباره دين است به همراه نوعى روش شناسى براى استكمال نفس با اين مطلب اخير يك تبيين پيچيده ومشروح از حالات انفسى ونقش آگاهى همراه است. خصيصه تفكر متقدم بودايى، تأكيد ايجابى برحالات متعادل وانكار شديد هرگونه جوهر بنيادين و انواع س- وثبات است. تاريخ زندگى بودا يا سيدارته گئوتمه، به درستى دانسته نيست. براى مدت مديدى بيشتر پژوهندگان برآن بودند كه زمان اصلى فعاليت وى در اواخر سده ششم پيش از ميلاد بوده است. اما برخى ديگر از ايشان براين باورند كه به احتمال بسيار او در اواخر سده پنجم پيش از ميلاد از دنيا رفته است و اين امر موجب گشته است كه وى را معاصر نزديك سقراط به شمار آرند. اطلاعات گوناگونى در مورد زندگى بودا برجاى مانده است و اين امر تمايز نهادن ميان شرح حال واقعى وافسانه هاى بعدى پيرامون او را دشوار ساخته است . در مورد اين مسأله پژوهشگران اختلاف نظر پيدا كرده اند. مشهور است كه وى در خانواده اى اصيل از دودمان موسوم به سكيه كه در سرحدات امروزين هند ونپال منزل داشتند ، زاده شد. او پس از ازدواج و تولد تنها پسرش، نوعى بحران وجودى را تجربه كرد. منابع موجود او را همچون فردى بصير نسبت به بيمارى ، پيرسالى وميرايى جبلى در حيات و نيز به عنوان شخصى كه به راه پاسخ وحل چنين مسائلى آگاه گشته، معرفى مى كنند. همانگونه كه در متون قديمى بودايى آمده، او سرانجام به خاطر سعادت وبهروزى مردم ونيكى به آنها شيوه درويشى و دوره گردى را به عنوان خواسته هاى دينى خود در پيش گرفت. بودا نزد آموزگاران معنوى مختلفى تعليم يافت و سپس كوشيد تا از تعاليمى كه ايشان به وى آموخته بودند پافراتر نهد. به همراه گروهى از مريدان وشاگردانش به مدت ۶ سال روش رياضات شاقه را كه روشى مرسوم نزد هندوان بود ، اختيار كرد. بودا اين روش را به عنوان روشى ناكارآمد به كنار نهاد و به شيوه هاى متعادل ترى روى آورد كه در آن مرحله او به يك فناى معنوى نايل شد كه وى را «بودا» ساخت و بقيه عمرش بر سرتعليم مريدان شد: تعليم راهى كه يافته بود يا به عبارت بهتر آن را بازيافته بود. راهى كه بودا يافت اغلب به عنوان راه ميانه بين دو افراط: يكى كامرانى و ديگرى رنج بردن عذاب آور به عنوان وسيله اى براى تهذيب نفس توصيف شده است. اين راه ميانه ، علاوه براين از دو حد افراط وتفريط ، يكى عقيده به «سرمديت روح» و ديگرى عقيده به «فناى روح» پرهيز مى دهد. اين دو اصطلاح ، واژه هايى هستند براى بيان تعهدى كه نتيجه يك نوع تعصب روانى است. تعصب به اين اعتقاد كه يك نفس خالدلايتغير كه بعداز مرگ باقى مى ماند يا تعصب به اين باور كه مرگ پايان غايى است وهيچ استمرار حياتى پس از تباهى بدن وجود ندارد. همچنين از هرپيشنهادى مبنى براينكه نفس يا اصل حيات (جيوه ) با بدن يكى است يا اينكه كاملاً از آن متمايز است پرهيز مى دهد. ترجيحات ما در خصوص عالم نيز معلول يك تعصب روانى تلقى شده است. درخصوص رويه عمل ، بودا مخصوصاً به پرورش حالات مراقبه معروف به ديانه پرداخت. از آنجا كه وصف بارز اين حالات نوعى حالت مطبوع ذهنى است، اينها در تقابل با روشهاى شاق عمل متداول در دين هندوى آن زمان قرار مى گيرند. اين حالات همچنين بروضوح و وقوف آگاهانه متمايز از ارزش آشكار حالات خلسه گونه ناآگاهانه در دين هندوى ماقبل از بودا تأكيد مى كنند. اين تأكيد به بسط روشهاى ممارست وعمل، كه قوياً بر اهميت بصيرت و فرزانگى (پرگيا) پاى مى فشرد، منجر مى شود. در بيشتر مكاتب دين بودا و محتملاً نزد خود بودا، هدف نهايى مراقبه بودايى، يقظه اى است كه پيوسته هم حالات مراقبه ديانه و هم بسط متعالى ادراك را هماهنگ مى سازد. اين همان چيزى است كه در متون اوليه بودايى از آن به عنوان تحصيل شهود حقيقت يا «چشم دمه» تعبير مى شود و به عنوان مبنايى براى بيدارى يا «بودى» تلقى مى شود كه بودا يا شخص بيدار شده، تعليم داد. بنا بر باور بوداييان اوليه، بودا تعليمش را در دومرحله ارائه كرد. در گام نخست، او يك الگوى ساده از زندگى مطلوب را پيش كشيد كه از دهش و بردبارى دفاع مى كرد. اين مرحله احتمالاً با تصويرى از عالم به مثابه عالمى كه موجودات زنده دوباره در يك مجموعه تقديرات پس ازمرگ زاده مى شوند، مرتبط بود كه شامل حيات مجدد موجودات هم به هيأت انسان و هم به هيأت حيوان مى شد. چنين ديدگاهى تا حدود بسيار حتى نزد يونانيان آن زمان شناخته شده بوده است. چنين زيستنى به منزله خلق شرايطى براى يك حالت ذهنى بهتر كه قادر باشد حقايق را ژرف تر ادراك كند، به نظر مى رسيد. نزد بودا اين تعاليم مترقى، تعاليم متعالى تر او بودند كه از آنها به چهار حقيقت جليل تعبير مى شود. بودا احتمالاً نظريه تك گوهرى را رد كرده است. نخستين گروندگانش گونه اى از فلسفه پويشى كه بر جهان شمولى تغيير در تجربه عادى تأكيد مى كردرا بسط دادند و در مقابل، نظريه اى را كه به نوعى جوهرثابت در پس اشيا قائل بود، به كنارى نهادند. اين نظريه هم در مورد جهان به طور كلى و هم در مورد فرد به كار رفته است. از اين رهگذر، مفاهيمى از قبيل روح جهانى يا منشأ عالم و ماهيت فردى ثابت بدون تغيير را ردكردند. نگاهى كه ايشان برگزيدند، زندگى را بر حسب تعاملات هماهنگ جريانهاى چندگانه نشان مى دهد. مفهوم اساسى براى اين نوع فلسفه مفهوم دمه (سنسكريت=درسه) ـ ماهيت قانونى و هماهنگ موجودات ـ بود و دمه به اين مفهوم توسط بودا بازيافته شد و تعاليمش به مثابه تصوير يك قانون جهان شمول كه به يك معنا موجود است ـ خواه آن را بشناسيم و خواه نشناسيم ـ فهميده شده است. عموماً دانش ما درباره تعاليم بودا و دين بوداى اوليه دردرجه نخست از مجموعه متون معروف به تى پيتكه يا سه سبد ـ نوشته هاى شرعى آيين بوداى اوليه ـ به دست مى آيد. كهن ترين روايت موجود از اين نوشته ها به زبان پالى توسط بودائيان جنوبى به جاى مانده است. در ابتدا، اين روايت در سنت شفاهى وجودداشت ولى در سده نخست قبل از ميلاد در سيلان صورت مكتوب يافت. ترجمه هاى متون مشابه از خاستگاهها و زمانهاى گوناگون در كانون بودايى چينى به جاى مانده است. بى گمان برخى ازاين نوشته ها به كهنگى منابع همانند واغلب مشابه در كانون پالى است، اما بامطالبى كه مربوط به دوره هاى بعدى است، آميخته شده است. برخى متون سنسكريت در كتابخانه هايى (عمدتاً در كشور نپال) در سده نوزدهم كشف شدند و بعدها در كتابخانه هاى صوامعى در تبت، در كتابخانه هاى مخروبه گيلگيت كشمير و اغلب به صورت جسته گريخته در صحارى آسياى مركزى كشف شدند. اما به نظر مى رسد كه بيشتر اينها اندكى متأخرتر از متون معادل آنها در زبان پالى باشد.متأخرترين آنها قطعه اى از يك روايت كانون به زبان قندهارى است كه توسط موزه بريتانيا به دست آمده و تاريخ آن به نخستين سده پيش از ميلاد يا پيشتر از آن بازمى گردد. موضوع مرتبط: فرهنگي بازديد 830 امتيازات 0 ضريب امتياز امتياز بدهيد◄ 54321 ◄نقد و نظر ◄نسخه چاپي مطلب ◄فرم ارسال مطلب

ديگرنبشته‌ها از admin:

اطلاعات و ترافيك سايت