مسؤوليت هرسخن بدوش پديدآورنده است. سايت در قبال آثارارسالي نويسندگان پاسخگو نيست

حقوق/حقوق بشر سايت را به دوستان معرفي كنيد!

پيوسته‌ها کارنامه سه کشور در زمينه حقوق بشر (1) تاريخ نشر: 13.06.2005 اعلامیه ها و ميثاق های جهانی و کارنامه سه کشور در زمينه حقوق بشر افغانستان،ايران وتاجيکستان(1) جنگ دوم جهانی نشان داد که پايمال کردن حقوق بشر چه ابعاد فاجعه باری می تواند به خود بگيرد. تئودور آدورنو از متفکرين آلمانی و فيلسوف بنيان گذار مکتب فرانکفورت گفت که بعد از آشويتز(اردوگاه های مرگ در زمان آلمان نازی) من ديگر آينده ايی جز توحش برای انسان نمی بينم. اعلامیه ها و ميثاق های جهانی و کارنامه سه کشور در زمينه حقوق بشر افغانستان،ايران وتاجيکستان جنگ دوم جهانی نشان داد که پايمال کردن حقوق بشر چه ابعاد فاجعه باری می تواند به خود بگيرد. تئودور آدورنو از متفکرين آلمانی و فيلسوف بنيان گذار مکتب فرانکفورت گفت که بعد از آشويتز(اردوگاه های مرگ در زمان آلمان نازی) من ديگر آينده ايی جز توحش برای انسان نمی بينم. اما ديگر متفکران به اندازهً آدورنو بدبين نبودند و اعتماد به انسان را از دست ندادند. اين اعتماد، و عقيده به اينکه می توان در سطح جهان به طور نسبی از پايمال شدن حقوق بشر جلوگيری کرد، در شکل اعلامیه جهانی حقوق بشر متبلور شد. اين سند مبنايی حقوق بشر در سال 1948 ميلادی در کميسيون حقوق بشر سازمان ملل به تصويب رسيد. عقيده به اينکه می توان در سطح جهان به طور نسبی از پايمال شدن حقوق بشر جلوگيری کرد، در شکل اعلامیه جهانی حقوق بشر متبلور شد. اين سند مبنايی حقوق بشر در سال 1948 ميلادی در کميسيون حقوق بشر سازمان ملل به تصويب رسيد در ماده اول اعلامیه جهانی گفته می شود: "تمام افراد بشر آزاد به دنيا می آيند و از لحاظ حيثيت و حقوق با هم برابرند. همه دارای عقل و وجدان هستند و بايد نسبت به يکديگر با روح برادری رفتار کنند." در اين اعلامیه با توجه به اين نگرش نسبت به شخصيت و حيثيت انسانی، حقوق و آزادی های اساسی بشر ترسيم می شود وبه همگان برای حفظ اين حقوق و آزادی ها توصيه می شود. در آن زمان در اين کميسيون پنجاه و شش کشور شرکت داشتند . چهل و هشت کشور به اين سند رأی موافق دادند و هشت کشور رأی ممتنع. اين هشت کشور عبارتند بودند از اتحاد جماهير شوروی و پنج کشور متحدش، آفريقای جنوبی، و عربستان سعودی. اتحاد شوروی و متحدينش به دلايل ايدئولوژيک، عربستان به دليل در تضاد دانستن آن با قوانين اسلامی و آفريقای جنوبی به دليل اينکه نژادپرستی در اعلامیه جهانی رد شده بود، به اين اعلامیه رأی ندادند. تاجيکستان در آن زمان جزيی از اتحاد شوروی بود اما ايران و افغانستان به عنوان کشور های مستقل در اين کميسيون حضور داشتند. اما به گفته دکتر عبدالکريم لاهيجی نايب رئيس فدراسيون های جهانی حقوق بشر، رأی ايران و افغانستان آن ها را در رديف اولين کشورهايی قرار داد که در ترويج لفظ و مفهوم حقوق بشر مشارکت کردند. پس از چند سال مشخص شد که اعلامیه جهانی به دليل ارشادی بودن و ملزم نبودن دولت ها به اجرای آن کفايت نمی کند و به اين دليل در سال 1996 دو سند، ميثاق حقوق سياسی و مدنی و ميثاق حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی در سازمان ملل برای امضای کشور ها گشوده شد. تفاوت اين دو ميثاق با اعلامیه جهانی حقوق بشراين است که کشور های امضا کننده ملزم به اجرای آن ها هستند. اين دو سند در واقع به مهم ترين اسناد حقوق بشر بعد از اعلاميه جهانی تبديل شدند و همانطور که از نام آن ها پيداست يکی برای دفاع از حقوقی چون آزادی بيان و اجتماعات تدوين شد و ديگری حوزه وسيعی از حقوق اوليه مثل حق کار، آموزش رايگان و مسکن مناسب را در بر می گيرد و در واقع مهم ترين سند جهانی برای رفع فقر و محروميت است. هر دو ميثاق (ميثاق حقوق سياسی و مدنی و ميثاق حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی) در ژانويه 1983 توسط دولت وقت افغانستان امضا شد و همزمان در مجلس اين کشور تصويب شد و به اين ترتيب دولت ملزم به اجرای آن ها شد. ولی قوانين داخلی برای تطبيق با این میثاق ها تغيير نيافت نادر نادری نماينده گروه بين المللی حقوق بشر در افغانستان نادر نادری نماينده گروه بين المللی حقوق بشر در افغانستان در باره کارنامه افغانستان در مورد اين دو ميثاق می گويد: "هر دو ميثاق در ژانويه 1983 توسط دولت وقت افغانستان امضا شد و همزمان در مجلس اين کشور تصويب شد و به اين ترتيب دولت ملزم به اجرای آن ها شد. ولی قوانين داخلی برای تطبيق با این میثاق ها تغيير نيافت." ايران در سال 1968 ميلادی به اين دو ميثاق پيوست. به گفته شادی صدر، حقوقدان در تهران، تصويب اين دو ميثاق توسط مجلس شورای ملی در آن زمان از نظر قانون مدنی ايران به معنای تعهد عملی ايران به اجرای آن ها بود. خانم صدر می گويد که دولت ايران نيز برای تطبيق قوانين داخلی با اين میثاق ها کاری نکرد و بعد از انقلاب نیز جمهوری اسلامی به رغم اينکه از اين میثاق ها خارج نشد تلاشی برای تطبیق قوانین داخلی با این میثاق ها انجام نداد. به تدريج مشخص شد که اعلاميه جهانی حقوق بشر واين دو ميثاق برای در بر گرفتن حوزه های مهم حقوق بشر کفايت نمی کنند. مثلا در ميثاق حقوق مدنی سياسی ماده منع شکنجه وجود دارد اما ضرورت وجود يک ميثاق جهانی برای رفع هر گونه شکنجه و آزار جسمی احساس شد تا کشور های ملحق شده به آن، ملزم به منع شکنجه در تمامی اشکال مختلف آن شوند، ميثاقی که ايران هنوز به آن نپيوسته و از اين نظر از افغانستان و تاجيکستان عقب مانده است. به تدريج اسناد مهم ديگری هم تدوين شد که از جمله اصلی ترين آن ها ميثاق رفع تبعيض عليه زنان و ميثاق دفاع از حقوق کودکان است . ايران در سال 1994 ميلادی به اين ميثاق (ميثاق دفاع از حقوق کودکان) پيوست. اما پيوستن ايران هم با يک قید کلی مشابه به افغانستان همراه بود و جمهوری اسلامی به رغم تذکر سازمان ملل هنوز مشخص نکرده که چه بخش هایی از این میثاق را با قوانین اسلامی در تناقض می داند شيرين عبادی، حقوقدان نادر نادری در مورد کارنامه افغانستان در ارتباط با ميثاق دفاع از حقوق کودکان می گويد: "افغانستان در سال 1990 به این میثاق پیوست و در 1994 با تصویب آن درداخل خود را ملزم به اجرای آن کرد، هر چند قید کرد که بخش هایی که موافق با روح قوانین اسلامی نباشد، را نمی پذیرد و از این جهت راه برای شانه خالی کردن از زیر بار مسئولیت تا حدی باز گذاشته شد." به گفته شيرين عبادی، حقوقدان در تهران، ايران در سال 1994 ميلادی به اين ميثاق پيوست. اما همانطور که او می گويد پيوستن ايران هم با يک قید کلی مشابه به افغانستان همراه بود و جمهوری اسلامی به رغم تذکر سازمان ملل هنوز مشخص نکرده که چه بخش هایی از این میثاق را با قوانین اسلامی در تناقض می داند. اما شايد در ارتباط با ميثاق رفع تبعيض عليه زنان است که ايران و افغانستان بدترين کارنامه را دارند . اين میثاق در سال 1979 برای امضا گشوده شد و ايران و افغانستان آن را امضا کردند بدون اينکه آن را توسط مجالس خود به تصويب برسانند و خود را ملزم به اجرای آن کنند. اما تاجيکستان در فاصله کوتاه بعد از استقلال در اين زمینه ها چه دستاوردی داشته است؟ حاکم شاه محبت روزنامه نگار تاجیک می گوید: "تاجیکستان بعد از استقلال، در سال 1992 زمانی که عضو سازمان ملل شد، اعلامیه جهانی حقوق بشر را امضا کرد و پس از آن تا سال 1997 به میثاق رفع تبعیض از زنان و میثاق دفاع از حقوق کودکان پیوست و آن ها را در داخل نیز تصویب کرد." به گفته آقای محبت الحاق به میثاق حقوق مدنی و سیاسی و نیز میثاق حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی با بحث های فراوان در داخل همراه بود تا اینکه تاجیکستان درسال 2001 به این میثاق ها پیوست. اما او اضافه می کند که این اقدامات به معنای تعهد واقعی آن دولت در پایمال نکردن حقوق بشر نیست. الحاق به میثاق حقوق مدنی و سیاسی و نیز میثاق حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی با بحث های فراوان در داخل تاجيکستان همراه بود تا اینکه اين کشور درسال 2001 به این میثاق ها پیوست اما این اقدامات به معنای تعهد واقعی آن دولت در پایمال نکردن حقوق بشر نیست حاکم شاه محبت، روزنامه نگار تاجيک شواهد مورد نظر آقای محبت را نه فقط در مورد تاجيکستان بلکه در مورد ايران و افغانستان هم تاييد می کند. سستی در زمينه تطبيق قوانين داخلی با ميثاق های حقوق بشر و بی اعتنايی به اين ميثاق ها در عمل حتی در صورت تصويب برخی قوانين، در اين کشورها ادامه دارد و حقوق بشر با موانع سياسی مواجه است. به گفته شادی صدر اين مقاومت سياسی در مقابل حقوق بشر بيش از پيش به اين توهم دامن می زند که حقوق بشر تنها محدود به همان موارد سياسی است که اغلب خبرساز می شود، توهمی که باعث می شود ميثاق حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی که از اسناد پايه ايی حقوق بشر است به ورطه فراموشی سپرده شود. عناوین میثاق های مهم حقوق بشر: Convention Against Torture and Other Cruel, Inhuman or Degrading Treatment or Punishment (1984) کنوانسيون منع شکنجه و ساير انواع مجازاتهای غير انسانی Convention for the Protection of Human Rights and Fundamental Freedoms کنوانسيون دفاع از حقوق بشر و آزاديهای انسانی Convention on the Elimination of all Forms of Discrimination Against Women (1981) کنوانسيون منع هر نوع تبعيض عليه زنان Convention on the Rights of the Child (5) کنوانسيون حقوق کودک Human Rights Documents اسناد حقوق بشر Human Rights Treaties and Other Instruments معاهدات و ساير اسناد حقوق بشر International Convention on the Elimination of All Forms of Racial Discrimination (1966) کنوانسيون بين المللی رفع هر نوع تبعيض نژادی International Covenant on Civil and Political Rights (1966) معاهده بين المللی حقوق مدنی و سياسی International Covenant on Economic, Social and Cultural Rights (1976) معاهده بين المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی International Food Security Treaty پيمان بين المللی امنيت غذايی UN Convention on the Political Rights of Women (1953) کنوانسيون سازمان ملل در مورد حقوق زنان UN Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide (1948) کنوانسيون سازمان ملل در جلوگيری و مجازات نسل کشی Universal Declararion of Human Rights اعلاميه جهانی حقوق بشر Web Directory: Human Rights Treaties and Conventions راهنمای اينترنتی پيمانها و کنوانسيونهای حقوق بشر موضوع مرتبط: حقوق/حقوق بشر بازديد 669 امتيازات 0 ضريب امتياز امتياز بدهيد◄ 54321 ◄نقد و نظر ◄نسخه چاپي مطلب ◄فرم ارسال مطلب

ديگرنبشته‌ها از admin:

اطلاعات و ترافيك سايت