مسؤوليت هرسخن بدوش پديدآورنده است. سايت در قبال آثارارسالي نويسندگان پاسخگو نيست

حقوق/حقوق بشر

پيوسته‌ها کارنامه سه کشور در زمينه حقوق بشر (2) تاريخ نشر: 13- 06-2005 وضعيت کودکان خيابانی در کابل ازسلسله گزارشهاي وضعيت حقوق بشر در سه کشور افغانستان،ايران وتاجيکستان (2) اولين چيزی که در كابل توجهم را جلب كرد، بچه های خيابانی بود، بچه هايی كه كيسه به دوش دارند و در خرابه ها و آشغالدانی ها دنبال چيز بدرد بخوری می گردند يا جعبه چوبی حاوی واكس و فرچه به شانه انداخته اند يا دنبال خارجی ها می افتند و گدايی می كنند. وضعيت کودکان خيابانی در کابل ازسلسله گزارشهاي وضعيت حقوق بشر در سه کشور افغانستان،ايران وتاجيکستان (2) اولين چيزی که در كابل توجهم را جلب كرد، بچه های خيابانی بود، بچه هايی كه كيسه به دوش دارند و در خرابه ها و آشغالدانی ها دنبال چيز بدرد بخوری می گردند يا جعبه چوبی حاوی واكس و فرچه به شانه انداخته اند يا دنبال خارجی ها می افتند و گدايی می كنند. البته شايد لفظ بچه خيابانی چندان درست نباشد چون اين بچه ها در خيابان ول نيستند و روزگارشان همانقدر حساب وكتاب دارد كه روزگار پدر و مادر ها يشان و بقيه آدم بزرگ ها. وقتي كه با عنايت كه دوازده ساله است و در كوچه های "وزير اكبر خان" واكس می زند آشنا شدم فهميدم كه بچه های كابل بچه نيستند. روز اول كه به طرفم آمد خواست كفشم را واكس يا به قول خودش پاليش بزند. گفتم كفش كتانی كه واكس نمی خواهد گفت پس كيفت را بده واكس بزنم تا حالابه فكرم نرسيده بود كه كيفم را واكس بزنم ولی كمی كه گذشت فهميدم در افغانستان هيچ كاری نشد ندارد و خيلی از همين نيستند. كارهای نشد را همين بچه های در و خيابان انجام می دهند. صبح روز بعد پيش از ساعت هشت باز عنايت را در كوچه های وزير اكبر خان ديدم. از تاكسی پياده شدم. يک عرابه دستی را که پر از آت وآشغال بود می راند . فهميدم که از يکی از خانه های محله برای حمل آشغال و خالی کردن آن در محل تلنبار کردن آشغال ها پنج هزار افغانی گرفته است ( هر دلارپيش از تغيير اسکناس های افغانستان برابر بود با چهل هزار افغانی). پرسيدم چه ساعتی از خانه بيرون زده. گفت هفت صبح . کودکی در مرز ايران و افغانستان تصميم گرفتم يك روز كامل عنايت را در يك برنامه بگنجانم و ببينم كودكان خيابانی كابل، آن ها كه در خيابان ها كار می كنند يا اگر كار نشد گدايی می كنند روز شان چطور شروع می شود چه روالی دارد و چطور تمام می شود. بر اساس بر آورد سازمان های خارجی در خيابان های كابل حدود سی هزار كودك مثل عنايت كار و كاسبی می كنند. ظرف حدود يك ساعت عنايت توانست كارش را تمام کند. ديدم پسر ديگری به او ملحق شده. گفت برادر اوست و اسمش زبيدالله است و نه سال دارد. با گرفتن مزدشان عنايت و برادرش راهی شدند تا چای يعنی صبحانه بخورند. صبحانه عنايت و زبيد عبارت بود از هر كدام يك ليوان چای شيرين و يك تكه نان. به گفته عنايت در زمان طالبان خارجی كمتری در كابل بود و امكان پول در آوردن و صبحانه خريدن نبود. از اين نظر حالا بچه های كابل وضع بهتری دارند. به هر حال؛ صبحانه آن ها چندان طول نكشيد. برای يك ساعتی بايد می رفتم دفتر بی بی سی. عنايت و برادرش را به حال خود گذاشتم. وقتی دوباره آن ها را در كوچه های "وزير اكبر خان" يافتم دنبال يك زن غير افغان روان بودند و از او پول می خواستند. آن زن وارد ساختمان يک سازمان بين المللی شد و در را پشت سر خود بست . عنايت در زد . اورا به حياط آن سازمان بين اللملی راه دادند تا كفش واكس بزند و زبيد بيرون ماند. زبيد با يكی از دوستانش گفت راهی آشيانه می شود. آشيانه اسم مدرسه ايی ست كه بچه های خيابان در آن درس می خوانند. ديدم بهتر است عوض منتظر عنايت شدن ؛ با زبيد و دوستش راهی آشيانه شوم. در آشيانه بچه ها راهی كلاس شدند؛ بدون آنكه از دير آمدن نگرانی داشته باشند. من هم راهی دفتر آشيانه شدم. در دفتر با مير سعدالدين سادات؛ رئيس اداری مدرسه آشنا شدم . آقای سادات گفت: "در مجموع حدود دو هزار کودک خيابانی در کابل تحت پوشش مراکز آشيانه هستند. آن ها می توانند روزی چند ساعت در مدرسه آشيانه حاضر شوند و بقيه اوقاتشان را در کوچه و خيابان به کار و کاسبی مشغول شوند." مراکز آشيانه را يک سازمان خارجی تأمين مالی می کند. در بازگشت از آشيانه نتوانستم عنايت را پيدا كنم. غروب همراه با دوست محمد راننده دفتر؛ عنايت و زبيد را در همان حوالی "وزير اكبر خان" ديدم؛ در ساعاتی كه آن ها را گم كرده بودم چيز هيجان انگيزی برای آن ها پيش نيامده بود؛ باز هم واكس زدن؛ نهار يك تكه نان و يك قاچ به خودشان تربز يعنی هندوانه، و آن طور كه زبيد به من گفت دعوای عنايت با يكی از بچه هايی كه خواسته بود در كوچه ای كه مال عنايت است بوت پاليشی كند؛ يعنی واكس بزند. از عنايت خواستم ما را به خانه شان ببرد كمی به فكر فرو رفت؛ بعد قبول كرد. خانه آن ها در بی بی مه رو است، اتاقی کوچک روی تپه ای که بالا رفتن از آن مثل کوهنوردی است. نه برق دارند و نه آب. آب را با سطل از پايين تپه بالا می آورند . پدر عنا يت در ايران از يک برج پايين افتاده و عليل شده . مادرش که در وزارت دفاع ظرفشويی می کند، برای آوردن آب رفته بود و عنايت می گفت شب ها نوبت خود اوست که آب بياورد . به اين ترتيب روز عنايت، روز کاری عنايت هنوز تمام نشده بود . در بازگشت از خانه عنايت دراين فکر بودم که نقض حقوق عنايت، حقوق بشری اوليه او، را به چه کسی يانهادی می توان نسبت داد؟ جوابی نداشتم چرا که اين موضوع آنچنان ابعاد گسترده ايی دارد که به سختی می توان انگشت اتهام را به سويی مشخص نشانه رفت. نادر نادری، نماينده گروه حقوقی جهانی برای دفاع از حقوق بشر می گويد افغانستان ميثاق جهانی حقوق بشر را در سال 1994پذيرفته اما به نظر او تبصره ای که بر اين تصويب قيد شده راه را برای نقض حقوق کودک در کشور باز می کند. اين تبصره می گويد اجرای اين ميثاق در هر قسمت از آن مشروط است به عدم ناسازگاری با قوانين اسلامی. بر اساس ميثاق جهانی دفاع از حقوق کودکان هر کودک بايد از حق تحصيل، بهداشت، برخورداری از محيط خانوادگی امن و فارغ از آزار و اذيت و نيز از حق بازی کردن بهره مند شود، حقوقی که اغلب از کودکان افغانستان دريغ شده است موضوع مرتبط: حقوق/حقوق بشر   ○ چاپ مطلب ▐ ارسال مطلب

ديگرنبشته‌ها از admin:

اطلاعات و ترافيك سايت