مسؤوليت هرسخن بدوش پديدآورنده است. سايت در قبال آثارارسالي نويسندگان پاسخگو نيست

ادبي-هنري

مطالب بيشتر از تنهامرادي در صفحه اختصاصي نويسنده پيوسته‌ها کوچ پرنده گان نويسنده: تنها تاريخ نشر: 4- 05-2005 سرنوشت من سرنوشت ما تراژيدي ديگريست در قطار تراژيديهاي شكل گرفته در چمنزار مادر ،كه عمق و پهناي ان ، انچنانكه بايد ملموس نيست . در چمنزار ميلادگاه ،كه اثار طوفان هاي مكرر و رعد و برق هاي خشن حسن اوليه اش را گرفته بود و در زير چتر اسمان گرم و با صفا در قطار هم پروازان به پرواز در امدن ،اوج گرفتن ،اظهار وجود نمودن و در يك كلام زنده بودن را تجربه ميكردم . کوچ پرنده گان سرنوشت من سرنوشت ما تراژيدي ديگريست در قطار تراژيديهاي شكل گرفته در چمنزار مادر ،كه عمق و پهناي ان ، انچنانكه بايد ملموس نيست . در چمنزار ميلادگاه ،كه اثار طوفان هاي مكرر و رعد و برق هاي خشن حسن اوليه اش را گرفته بود و در زير چتر اسمان گرم و با صفا در قطار هم پروازان به پرواز در امدن ،اوج گرفتن ،اظهار وجود نمودن و در يك كلام زنده بودن را تجربه ميكردم . وه !چه خوشايند بودند ، بال در بال هم پروازان در پرواز بودن. چه خوشايند بودند صبحگاهان سر از اشيانهء گرم بلند كردن و نسيم نوازشگر بامدادي را استشمام كردن و به اميد پيامد هاي شيرين و تازه روز ديگر را اغاز كردن . چه دلپذير بودند لحظه هاي انتظار ! انتظار دوباره گره خوردن دو نگاه ، دو نگاه اشناه دو نگاه عاشق ، دو نگاه پاك و مشتاق و اميدوار ، اميدوار به صبح روشن وصال . و چه با شتاب و لذت مي پيمودم مسير اشيانه و ميعادگاه هم پروازان را تا يكبار ديگر در جمع ياران در چمنزار لذت بي حد رقابت در پرواز را چشيده باشم . باشنده گان طوفان گذرانيده و رعد و برق ديده خبر از طوفان سهمگين و خوفناك ديگر ميدادند و از كوچيدن ميگفتند اما ما خيل كبوتران تازه از را رسيده دل شاد و سر زنده از لذت پرواز، پرواز در اسمان ابي ارزو ها و خيال ها زنده بودن و زندگي شيرين را تجربه ميكرديم و جز به اين چمنزار نمي انديشديم براي ما هر چه بود همين چمنزار بود و بس چون ما در همين جا به هم رسيده و شادي اولين بار به پرواز در امدن را همين جا تجربه كرده بوديم .......و اما طوفان سهمگين از راه رسيد و اينبار نه تنها در پي خرابي چمنزار كه در مروج نمودن بدعت منع پرواز و در بند و اسارت زيستن بودند . اسمان تيره و تار از تجمع كلاغان سياهرنگ گوش ها خسته و بيزار از قاغ_ قاغ هاي يكنواخت و مكرر و منزجر كنندهء اين كلاغان نفس ها حبس در سينه ها از نبودن هواي تازه و مكدر بودن فضا ...... و دل ها بيچاره دل ها ! در فصل سرد منع عشق و دوست داشتن ، در پشت ميله هاي زندان جسم افسرده و حيران شاهد مرگ مظلومانه و تدريجي خويش و از اهل دل كه مپرس ! كه از جهالت ، قهقهرا و خرافات بافي اين جماعت سيه جامه چه مي كشيدند و چگونه تحمل ميكردند ؟ و كشيدن اين بار بر سبك پروازان و انانيكه به پرواز در امدن را يگانه عامل زيستن ميدانستند ، سخت گران امد و بار دگر پرنده گان اين ديار دسته-دسته كوچيدند و به جمع پرنده گان از قبل هجرت كرده پيوستند . چمن ديگر و فضاي سر سبز و اباد اما نا اشنا نسيم صبحگاهي و عطر اگين ، ولي چون باد سرد ازار دهندهء زخم كوچك ولي عميق و ابگرفتهء ما چه چه و شادي پرنده گان ساكن ،اما نا ماءنوس و غير قابل فهم محيط پرواز ، عرصه براي دوباره به پرواز درامدن ولي...اما....افسوس ! كجاست بال پرواز ؟ نه كجاست دل دوباره به پرواز در امدن . تنها...تنها.... از خيل جدا مانده ، از ياران جدا شده بال و پر ها ابديده و طوفان گذرانيده پرنده گان ساكن نگاهي به من به ما ميكنند و ميگذرند من از طوفان ميگويم و از پر و بال و دل زخمديده و.....او نمي فهمد.... او از چمنزار خودش ميگويد و راه و رسم غير اشنا پرواز و....من نمي فهمم..... دو بيگانه دو نااشنا من امده از سرزمين گرم و گرمخويان و او و پرنده گان ساكن خو گرفته در قطب سرد سير كه تفاوت من تفاوت ما با ساكنين اين چمنزار تفاوت دو قطب است ،قطب گرما، محبت ،عشق قطب دل و پرندهء عاشق و قطب سرما، عقل محض ،انضباط مطلق و پرندهء مشكوك و كنجكاو نقطهء تجمع و اشتراك ما كجا خواهد بود ؟ نقطهء پاياني كه بر زندگي من ما گذاشته خواهد شد !شايد ! از نبود گرما و محبت بر خود ميلرزم، تنها به پرواز در ميايم اندكي اوج ميگيرم، ولي ..ولي نفس ام ميگيرد بند ميايدو سينه ام از سوزش سرما خسته و دردناك ميگردد، نه نه فرود ميايم ديگر تنم از اشتياق لحظه هاي ، انتظار براي گره خوردن دو نگاه مرتعش نميگردد ياران و همرهان كجايند ؟ همدل و هم زبانان كجايند ؟ همه در ازدحام اين هياهو گم گشته اند و يا چون من چون ما كوچيده اند. زيستن بدون يار دلدار و ديار از ضربات قلب ميكاهد ، قلب اهسته و سنگين همچون ساعت ديواري در روز هاي دراز و كسل كننده به پايان امدن عمر باقيمانده را به شماره ميگيرد كسل و از روي بي رغبتي ميزند تك -تك-تك-تك تا سر انجام تراژيدي ديگري را به انجام رساند و روي زرد و نحيف شده از درد غربت را به سفيدي - رنگ رهايي و ازادي - كشاند. اين منم اين ماييم كه از چنگ طوفان رميده ايم نه اين من اين ما نيستيم! يعني اين منم اما نه ان من ! اين ماييم اما نه ان ما ! اين منم نه ان زندهء پرشور و حرارت كه نگاهم از شادي و اميد برق ميزد، اين منم فقط دو چشم كه خيره ميشود و دو پا كه ميرود و دو دست كه تكان مي خورد چون ناگزير از تكان خوردن است ان من زنده ان من پرشور ، ان من كامل نمي دانم كجا مانده است ؟ شايد در قيد ان دو چشم ساحر و يا در ميعاد گاه ياران و يا در چمنزار مادر و يا.....و يا ..و.... اه! سرم سنگيني ميكند از شدت خواب، اما خواب به چشمم راه نمي ابد خسته ام دنبال قرار و ارامش ،اما اين جان ناارام قرار نميگيرد ديگر نه ان چمنزار ان چمنزار ديروز است و نه ان ياران، ان ياران و نه ان دلدار ان دلدار! و من و من امروز من ديروزم را نيازمندم براي كامل شدن براي قرار براي ارامش كي ديروزم را از من از ما گرفته است؟ ديروز كه امدني نيست. كي اين خلا را در من در ما ايجاد كرده است ؟ خلا كه پر شدني نيست. اه! كه اين جنايت بزرگ را در حق من در حق ما روا داشته است ؟ جنايت كه جبران شدني نيست. اي كلاغان سياه تاريخ !نفرين بر شما كه روح حساس پرنده گان تا زنده اند بايد از دست شما در رنج و عذاب باشند .نفرين بر شما نفرين ! موضوع مرتبط: ادبي-هنري   ○ چاپ مطلب ▐ ارسال مطلب

ديگرنبشته‌ها از تنهامرادي:

اطلاعات و ترافيك سايت