شوخيهای کرزی

حامد کرزی سال گذشته به مناسبتی گفت که سخن گفتن از و بسترسازی برای گفتگوی تمدنها کار افغانستان است .چند روز پيش نيز همين سخنش را در عربستان تکرار کرد. من نمی دانم که کرزی از اين گپ چه چيزی را مراد می کند ولی به خوبی می دانم که ديالوگ تمدنی ( با توجه به معنای فرنگی ـ فلسفی وامروزی تمدن ووضع حاضر غرب وتفکر) کار سياستبازان نيست چه رسد به آنکه سياستباز محصور درحال وهوای افغانستان باشد و درهوای مدرنيته وپسامدرنيته تنفس ننموده باشد آنهم با عملکردهای پرسش برانگیزکرزی. ولی می توان فرض خوشبينانه ديگری را هم مطرح کرد اينکه کرزي چون عموم افغانان چشم گشوده به دنيای جديد در برزخ مي زيد وسخنانش نيز بوی درماندگی ودر عين حال مدعی بودن را می دهد. احتمالا او می داند که در عالم انديشه جايگاه چندانی ندارد وبنائا هيچگاه گفته هايش مورد توجه ونقد آنان قرار نمی گيرد ولذا آزادانه هر چه بخواهد می گويد. ولی ما می دانيم که چنين کلامی از چنان کسی مزاحی بيش نيست.کسی می تواند از گفتگوی تمدن ها سخن بگويد که پيش از همه معنای تمدن وگفتگو را تجربه کرده باشد وکسی در اين دنيای هزارپيچ و گرفتار می تواند در اين راه گام بردارد که نخست فرهنگهای متفاوت را در درون خويش به همسخنی واداشته باشد ودريابد که حقيقت و واقعيت جهان جديد چيست؟وجديد بودن آن به چيست؟وچه معنايی ميدهد و... دغدغه اين نگارنده در اين سطور آنست که مبادا بار ديگر چون جنگ سالاران گرديم واز آنطرف دیگر بیفتیم و ملت ومملکت را بلغزانیم.يعنی به بيماری ساده سازی دچار شويم و بدون توجه به معنای کلمات آنرا بکار بريم.کونفوسيوس حکيم گفته بود که « اگر واژه ها مورد بی اعتنايی قرار گيرند آزادی ملت از دست می رود. »و من به عنوان متعاطی فلسفه نمی توانم با خيال راحت از کنار اين کاربردهای اشتباه در گذرم..